Oprecht
Het was me wel even schrikken gisteravond toen mijn Nederlandse zaalgasten de oprechtheid van de Japanse Mayu Kishima in vraag stelden. Het is me eerder in de becommentariëring al opgevallen dat specialisten het vaak hebben over ‘eerlijke violist’ en ‘eerlijk vioolspel’.
De relativiteit van kritiek
Woensdag viel het Klara-panel redelijk spectaculair uit de toon bij het optreden van Ilian Garnet. Want, geef toe, als in een koor 98 man één melodie zingt, en 2 koorleden zingen iets anders, dan vallen die 2 uit de toon. Misschien zingen ze niet uit de toon, maar ze vallen er uit. Kleine, niet onbelangrijke, nuance. Wat is er gebeurd? Lees de rest van dit bericht »
Liverpool - Juventus
Het was een bloedhete dag in mei. Het jaar was 1985. Het kan tijdens die Elisabeth finaleweken ontzettend drukkend zijn in het Paleis voor Schone Kunsten, en dat was het ook op die 29ste. Het was bovendien toen nog niet gebruikelijk om zo’n chique evenement in hemdsmouwen te presenteren, dus zaten we met zijn allen in ons keurige pak met das te puffen. En uiteraard te genieten.
Hoog bezoek bij Ramblas
Vadim Repin, die op 17-jarige leeftijd het concours viool won en ondertussen een grote ster is, zetelt tijdens de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd in de jury. Repin kwam vanmiddag even langs bij Ramblas om er te vertellen over zijn deelname in 1989. Wist u trouwens dat hij toen niet bij een gastgezin mocht verblijven maar op hotel moest van zijn regering?
Draaien en keren
Een snelle blik op de loge van Fred Brouwers en zijn radiogasten.
Een ‘paardenfretter’ uit Vilvoorde
Voorzitters van wedstrijden hebben meestal geen stemrecht, maar ze zijn wel de stem en het gezicht van de organisatie. En het moet gezegd: wat dat betreft mag de huidige juryvoorzitter, Arie Van Lysebeth, er best zijn. Hij is een voor zijn leeftijd onvoorstelbare ‘bel homme’ hoor ik uit alle vrouwenmonden, en daar ben ik het dan gemeenlijk mee eens. Een beschaafde man bovendien, met cultuur, ‘savoir-vivre’, gezag, en een veeltaligheid die bij dit internationale gebeuren past, kortom een model van een woordvoerder.
Velen zijn hem in het verleden voorgegaan.
Iemand een muntje?
Kan iemand mij uitleggen waarom de halve Henry Leboeufzaal in kuchen uitbarst tussen twee delen in? Toch niet echt omdat iedereen zich al minutenlang zat in te houden. Is het de macht der gewoonte? Een reflex? Is het om aandacht te trekken? Of uit onbehagen omdat men zou willen klappen?
Dondersteen op Facebook
Dinsdag 26 mei 2009… D-Day voor Lorenzo Gatto. Een dag die met een ontzagwekkend hemelgeroffel begon. Met bliksem, donder en hagelstenen zo groot als kleine bloemkolen. Of de ontwapenend charmante Gatto straks ook gensters zal slaan met het concerto van Niccolò Paganini valt nog af te wachten, maar hij heeft in elk geval genoeg ‘heilig vuur’ in zich om het PSK in lichterlaaie te zetten.
In het Nieuwsblad vertelt z’n vroegere lerares Véronique Bogaert, zelf ook KEW laureate in 1980, dat Lorenzo een echt podiumbeest is. En dat hij niet te klagen heeft van vrouwelijke aandacht. ‘Hoe vaak zag ik niet meisjes verliefd naar hem zitten kijken als hij op zondagochtend in het conservatorium kwam repeteren?’ Lees de rest van dit bericht »
